Zawarte na niniejszej stronie informacje pochodzą od Członków WTG
Jeżeli Badacz Rodu umieścił dane kontaktowe np.e-mail, oznacza to, iż wyraża zgodę na nawiązanie kontaktu dotyczącego Linii Rodowych.
Jeżli nie został podany adres kontaktowy, a widnieje informacja o Rodzinie, wówczas zapytanie odnośnie Rodu, można przesyłać na e-mail wtg@wtg.org.pl
Krzysztof Kudera
Sekretarz WTG
______
Poznaj historię swojej rodziny
Badanie przeszłości rodziny, odnajdywanie korzeni i pokrewieństwa naszych przodków, czyli genealogia jest bardzo fascynujące i daje dużo satysfakcji, gdyż często splata się z szerszym tłem historycznym i historią regionu a nawet całego kraju, jest jednak dość uciążliwe, ponieważ poszukiwania w archiwach i bibliotekach wymagają czasu, cierpliwości oraz pewnego przygotowania zarówno ogólnego, jak i językowego. Szczególnie znajomość łaciny i języka rosyjskiego jest bardzo przydatna, ponieważ większość zapisów metrykalnych na terenach dawnej Rzeczypospolitej była sporządzana w tych językach.
W poszukiwaniach genealogicznych obok znajomości metod i źródeł, ważne są też takie cechy jak wyobraźnia, dociekliwość, a przede wszystkim upór w dążeniu do celu, Prowadzenie badań genealogicznych to zasadniczo praca dla naukowca - historyka, etnologa czy archeologa, ale badaniem dziejów swoich przodków, może zająć się każdy z nas.
W ostatnim okresie obserwuje się duże zainteresowanie genealogią, zarówno naukowo jak i amatorsko. Szczególnie w krajach rozwiniętych i zurbanizowanych Europy Zachodniej i Ameryki Północnej. W Stanach Zjednoczonych genealogia stanowi swojego rodzaju hobby, które obok odnajdywania korzeni oraz przeszłości własnego rodu, stwarza ponadto możliwość poznania szerzej historii, “starego kraju", miejsca pochodzenia przodków wielu obecnych mieszkańców Ameryki Północnej.
Badacze w Zachodniej Europie i w Ameryce Północnej mają do swej dyspozycji liczne wydawnictwa, poświęcone genealogii na różnym poziomie zarówno popularnym jak i naukowym.
W Stanach Zjednoczonych znajduje się największy na świecie zbiór informacji genealogicznych •- Family History Library Catalog.
W Międzynarodowym Rejestrze Genealogicznym (International Genalogical Index) zebrano i skatalogowano miliony nazwisk, biblioteka w Salt Lakę City (Kościół Mormonów) posiada mikrofilmy sporządzone w archiwach z całego świata, takich dokumentów jak, księgi metrykalne, inwentaryzacja cmentarzy, a nawet akty własności.
Z informacji zgromadzonych przez Kościół Mormonów można częściowo korzystać również w Polsce, gdyż kopie metryk z terenu Rzeczypospolitej znajdują się w Wojewódzkich Archiwach Państwowych i Archiwach Diecezjalnych.
Szczegółowe informacje o zasobach można uzyskać w Informatorium Naczelnej Dyrekcji Archiwów Państwowych w Warszawie.
Powstało również specjalistyczne oprogramowanie komputerowe - Personal Ancestrall File. Informatycy stworzyli system GEDCOM, który jest uznawanym powszechnie sposobem komputerowego zapisu danych genealogicznych.
Program Personal Ancestral File (PAF) umożliwia nie tylko zapis danych genealogicznych ale i ich przetwarzanie również w formie drzew genealogicznych jak i wywodu przodków.
W Polsce nie było większych tradycji w zakresie prowadzenia badań genealogicznych. Istniejące od 1908 r. Towarzystwo Heraldyczne we Lwowie, znacmie przyczyniło się do rozwoju Genealogii, ale badania ograniczyło do wąskiego grona rodzin szlacheckich, wyniki swych badań prezentując na łamach miesięcznika Heraldycznego i Rocznika Polskiego Towarzystwa Heraldycznego. Obie publikacje ukazywały się do wybuchu wojny w 1939 r.
Należy podkreślić, że stan szlachecki w Dawnej Rzeczpospolitej był bardzo zróżnicowany, szczególnie pod względem ekonomicznym, obok nielicznej warstwy magnackiej posiadającej potężne latyfundia głównie na terenach wschodnich (Litwa, Ruś, Ukraina) i tysiące poddanych a nawet własne wojska, natomiast szczególnie na Mazowszu i Podlasiu istniały ogromne rzesze drobnej szlachty zagrodowej, które często zarówno pozycją majątkową jak i poziomem edukacji niewiele różniły się od zwykłych kmieci.
Mimo diametralnych różnic stan ten, łączyła silna więź wyrażająca w posiadaniu herbu i przywilejów szlacheckich, co dobitnie wyrażało się w porzekadle "szlachcic na zagrodzie równy wojewodzie". Herb i przywileje różniły drobną szlachtę od chłopstwa i dawały jej poczucie dumy i odrębności, a także stwarzały możliwość nauki i awansu na dworach magnackich jak również prawo piastowania urzędów państwowych i godności kościelnych. Znaczny wzrost populacji w XVIII wieku spowodował rozdrobnienie folwarków i zubożenie drobnej szlachty, wzrosła też liczba szlachty bezrolnej tzw. "gołoty".
W 1791 r. Sejm Rzeczpospolitej podjął uchwałę o pozbawieniu praw politycznych tej najuboższej grupy szlacheckiej. Decyzja ta bardzo kontrowersyjna i uważana przez niektórych historyków za błąd, ponieważ szlachta ta była elementem bardzo patriotycznym, chociaż ze względu na swój awanturniczy temperament przysparzała dużo problemów. Dalsza deklasacja drobnej szlachty nastąpiła po upadku dawnej Rzeczpospolitej. W 1836 r., weszła w życie ustawa o szlachectwie, w wyniku której w latach 1836-1861 Heroldia Królestwa Polskiego pozbawiła szlachectwa znaczną część drobnej szlachty zagrodowej, szczególnie w ówczesnych obwodach Łomżyńskim, Augustowskim i Ostrołęckim. Przeprowadzając tzw. legitymację carat zdziesiątkował drobną szlachtę, zrównując ją z chłopstwem, a przez pozbawienie jej wszelkich praw i przywilejów doprowadził ją do dalszej pauperyzacji i w znacznym stopniu do zaniku świadomości stanowej. Represje popowstaniowe wywózki na Sybir, konfiskata majątków, zakaz nabywania ziemi, pogłębiły proces ubożenia tej najliczniejszej, patriotycznie nastawionej grupy szlacheckiej. Mimo braku oświaty ( szkolnictwa polskiego ) i tragicznej nieraz sytuacji społeczno-ekonomicznej, narodowe tradycje patriotyczno-orężne były kultywowane w rodzinie. Również Kościół Katolicki dzięki swej działalności zarówno religijnej jak i poprzez prowadzenie szkół parafialnych znacznie przyczyniał się do utrwalania polskich tradycji patriotycznych.
Odzyskanie niepodległości w 1918 r. spowodowało, że nastąpiło odrodzenie się dumy narodowej nawiązującej do wspaniałych tradycji orężno-politycznych dawnego Państwa Polskiego.
Umacnianie się Państwa Polskiego i jego struktur, spowodowało również odrodzenie się świadomości narodowej i stanowej oraz powrót do tradycji szlacheckich.
Wprawdzie Konstytucja z 1921 r. zniosła tytuły i przywileje szlacheckie, ale czy zniesienie formalnie czegoś co istniało przez stulecia ściśle związane z kulturą i tradycją przestało istnieć de facto? Stan szlachecki zniesiony formalnie istniał w dalszym ciągu realnie.
Następna Konstytucja z 1935 r. art. 83 zmieniła postanowienia Konstytucji z 1921 r. przywracając de facto stan z przed 1921 r. Powstają stowarzyszenia ziemian, zaczęto odbudowywać związki rodzinne poprzez tworzenie towarzystw i stowarzyszeń rodowych nawiązujących do tradycji szlacheckich, powstają liczne organizacje paramilitarne jak związek powstańców, legionistów, oficerów rezerwy, związki pułkowe, Strzelca, Krakusa, niektóre “urzędy" jak Instytut Heraldyczny powołany w 1929 roku w Warszawie zajmują się weryfikacją a nawet potwierdzeniem szlachectwa. Organizacje te szczególnie licznie powstają w Centralnej Polsce a także w łomżyńskim i na zachodnim Podlasiu. Wybuch wojny w 1939 r. położył kres działalności tych organizacji. Ziemiaństwo pochodzenia szlacheckiego jeszcze przez pewien okres utrzymało swoją pozycję gospodarczą i wpływy polityczne.
Wojna i okupacja a szczególnie barbarzyńskie represje okupanta sowieckiego w stosunku do ziemiaństwa i inteligencji (masowe aresztowania i wywózki na Sybir) spowodowały, że warstwa ziemiańska przestała istnieć. Rejony łomżyński i wysoko mazowiecki były silnym bastionem oporu przeciwko obu okupantom (Niemcom i Sowietom). Główną siłę zbrojną stanowiła Armia Krajowa, do której masowo przystąpiła licznie zamieszkująca te tereny ludność pochodzenia drobnoszlacheckiego, która wielokrotnie dawała dowody patriotyzmu i bohaterstwa, zarówno w okresie powstań narodowych jak i w czasie ostatniej wojny.
Mimo represji, licznych aresztowań, wywózek na Sybir a nawet mordów politycznych członków Armii Krajowej i Narodowych Sił Zbrojnych, dzięki masowemu poparciu społeczeństwa, działalność podziemia i opór przeciwko władzom komunistycznym w rejonie łomżyńskim trwał najdłużej w Polsce, gdyż aż do 1956 r.
Również nieliczna ocalała po wojnie warstwa nauczycielska tradycyjnie najbardziej ideowa i ofiarna poddana została naciskom aparatu administracyjno - partyjnego, zmuszana do kłamstw i przemilczeń fałszujących historię i tradycje narodowo - patriotyczne.
W Polsce Ludowej nawet genealogia jako nauka była niemile widziana jako obca ideologicznie, a przyznawanie się do pochodzenia szlacheckiego uznawane było co najmniej za lekkomyślne, a nawet ryzykowne.
Mimo różnego rodzaju ograniczeń administracyjnych i wszechobecnej cenzury, prowadzone były badania genealogiczne przez niektórych historyków pod przewodnictwem Prof. Włodzimierza Dworzaczka. Dopiero w latach osiemdziesiątych w wyniku zmian ustrojowych nastąpił radykalny zwrot w badaniach historycznych, w tym również na odcinku genealogii.
Zniesienie cenzury i ograniczeń administracyjnych spowodowało ekspansję wydawnictw o charakterze historycznym i pamiętnikarskim, dotyczących zarówno ostatnich lat i jak okresu II Rzeczypospolitej.
Ukazują się czasopisma Ziemianin, Yerbum Nobile, Herold, Genaologia, Magazyn Historyczny, Materiały Historyczne.
W 1987 r. powstaje Towarzystwo Genealogiczno - Heraldyczne w Poznaniu a w następnym roku Polskie Towarzystwo Heraldyczne w Warszawie, które nawiązuje do naukowych tradycji przedwojennego Towarzystwa o tej samej nazwie, natomiast Poznańskie Towarzystwo Genealogiczno - Heraldyczne swą działalność bazuje przede wszystkim na szerokim udziale genealogów - amatorów.
W maju 1993 r. rozpoczyna działalność Warszawskie Towarzystwo Genealogiczne skupiające genealogów - amatorów w większości pochodzących z rodzin szlachecko - ziemiańskich.
Z okazji dziesięciolecia WTG w klubie Civitas Christiana w maju 2003 roku została zorganizowana wystawa prac genealogicznych członków Towarzystwa.
Następna wystawa pt. “Rodowody Warszawiaków" miała miejsce w Domu Polonii w Warszawie w czerwcu 2003 r., a kolejna trzecia odbyła się w dniach 10, 11 października tegoż roku w Archiwum Państwowym m. st. Warszawy pt. “Poznaj historię swojej rodziny i swojej małej Ojczyzny"
W czasie wystawy członkowie WTG wygłosili szereg referatów o tematyce związanej z badaniami genealogicznymi. Równocześnie został zorganizowany Konkurs dla uczniów szkół ponadpodstawowych pt. “Moje drzewo genealogiczne", oraz Konkurs dla czytelników Gazety Wyborczej pt. “Poszukaj rodzinnych korzeni". Również w przyszłości WTG zamierza organizować podobne wystawy połączone z wygłaszaniem prelekcji.
Intencją organizatorów powyższych akcji, jak i autora niniejszego artykułu jest spopularyzowanie niedocenianej w przeszłości (w PRL) genealogii jako nauki pomocniczej historii i zachęcenie do prowadzenia poszukiwań genealogicznych szczególnie wśród młodzieży, gdyż dzieje każdej rodziny jeśli są udokumentowane stają się częścią historii regionu, kraju a nawet narodu.
Jan W. Mioduszewski
Warszawa październik 2003r.
Źródła wykorzystane przy opracowaniu artykułu:
1. Andrzej Kułikowski “Heraldyka szlachecka" Warszawa 1990 r.
2. Rafał T. Prinke “Poradnik genealoga amatora" Warszawa 1992 r.
3. Józef Szymański “Nauki pomocnicze historii" Warszawa 1993 r.
______
Poszukiwania
______
KAPCZYŃSKI GRZEGORZ Poszukuję informacji o Grzegorzu Kapczyńskim i jego przodkach. W akcie metrykalnym dot. ślubu jego syna z 1827 roku w parafii Kijany / woj. lubelskie/ napisano: " w Województwie Podlaskim Obwodzie Radzyńskim zamieszkały " Brak innych danych.Jego synowie Jan i Antoni wychowywali się od 1815 roku na plebanii w Kijanach /lubelskie/ u swego wuja proboszcza Macieja Potyjewskiego / brata matki - Anny?/. Kwerenda w kilku parafiach - bezskuteczna. Jan i Antoni Kapczyńscy określani byli jako właściciele części wsi Witaniów w tejże parafii. Poszukuję również informacji o rodzinie Potyjewskich. Józef Potyjewski brat proboszcza Macieja, zmarły w 1818 na tejże plebanii w wieku 33 lat, zanotowany został jako "ułan drugiego pułku ułanów" O Annie Potyjewskiej żonie Grzegorza, brak innych wiadomości. Ksiądz Proboszcz Maciej Potyjewski zmarl w Kijanach w 1847 roku w wieku 81 lat.
Mirosław Szewczyk
w_t_g@poczta.onet.pl
Data publikacji 23.12.2006
______
WIESŁAW HENRYK KLUCZYŃSKI
WIESŁAW HENRYK KLUCZYŃSKI
e-mail: whk_malarstwoart@op.pl
tel.:/ + 4822/6272207.:/+48/608089047.
"KLUCZYNSKI"
Poszukuję potomków ADOLFA KLUCZYŃSKIEGO ur. zm., który był pisarzem gminnym prawdopodobnie w miasteczku Szarkowszczyzna Nowa-Stara i folwark po obu stronach rzeki Dzisienki w Parafi Pohoście.
Z matki FRANCISZKI KORSAK-LANCKOROŃSKICH ur.1824 zm.1897r. pochowana w Wilnie na Rosie.
Przedślubna ankieta wyżej wymienionych została spisana w kościele Parafi w Pohoście.Należy więc przypuszczać, że ślub między ADOLFEM a FRANCISZKĄ został zawarty w tymże kościele.Udało się na dzień dzisiejszy ustalić, że dnia 30 września 1847r.w tej Parafi został ochrzczony pierworodny syn zacnych małżonków KLUCZYŃSKICH o imieniu WINCENTY,który to w latach 1910-1917 był Arcybiskupem - Metropolitą Mohylewskim.
Nic nie wiadomo na temat rodzeństwa WINCENTEGO, który miał jeszcze dwóch braci.Każdy ślad dotyczący tej notatki pozwoli wiele spraw wyjaśnić.
Bardzo liczę na kontakt z potomkami MARCINA KLUCZYŃSKIEGO który mógł się ur. 1780r.? nie należy wykluczać Galicji zm.
Z małżeństwa z KATARZYNĄ KACZO/U/RKIEWICZ ur. zm.było trzesh synów: PIOTR CELESTYN ur.10.05.1805r. we wsi Ruda Iławska lub Radzyn.W roku1832 w. Parafi rzymsko katolickiej w Lubieniu Kujawskim zawarł związek małżeński z MARIANNĄ STĘPOWSKĄ /między innymi zajmował się młynarstwem/.
ANTONI, ur. 1813r.? w Radzyniu koło Kłodawy,ożeniony z KAROLINĄ PAWŁOWSKĄ z miejscowości Szewa lub Kłóbka koło Lubienia-Kujawskiego.
JÓZEF ur.1849r. prawdopodobnie w Parafi Lubien-Kujawski.
Z Arch.we Włocławku otrzymałem pismo, że MARCIN KLUCZYŃSKI na tereny Wielkopolski i Kujawskopomorskie przybył z innego rejonu Polski. Być może ktoś jest w posiadaniu szczegółowych danych o tej zacnej osobie tj. miejsce urodz., ślubu a także zgonu.
Będę wdzięczny za informacje tj: miejsca urodz., ślubu oraz zgonu ELIASZA KLUCZYŃSKIEGO żona ELEONORA RYNIEJSKA Dzieci z tego małżeństwa, to na pewno WACŁAW; ur.13.09.1890r praw. w Czersku koło Chojnic.Zmarł 13.12.1951r.w Gnieźnie.Do roku 1935 był w Gnieźnie Dowódcą 69 Pułku Piech., a po drugiej wojnie świat., Komendantem Szkół Podchorążych.Natomiast jego ojciec ELIASZ był lekarzem ogólnym lub stomatologiem.
Także poszukuję potomków WŁADYSŁAWA KLUCZYŃSKIEGO ur.1875r. w miejscowości Pieścirogi dziś Nosielsk,Wyżej wymieniony jest synem JANA i LUDWIKI BRYM a prawnukiem MARCINA i KATARZYNY z KACZO/U/RKIEWICZÓW.
W latach 1919/20 w Szpitalu Wojskowym w Gnieźnie jednym z lekarzy był lekarz dentysta por. WŁADYSŁAW KLUCZYŃSKI. Być może ktoś z tamtego terenu posiada bliższe informacje na tę okoliczność.Będę za nie bardzo wdzięczny.
Mam nadzieję, że nawiążę kontakt z osobami, które za protoplastów mają osoby:
JAN SEROKOSZ ur. zm.
MAŁGORZATA UFNALEWSKA ur. zm.
Osoby te mogły żyć w latach 1860-1910 na południowych terenach dzisiejszego Mokotowa lub Wilanowa. Na pewno mieli córkę ZOFIĘ.
______
MIODUSZEWSCY HERBU OSTOJA
Mioduszewscy herbu Ostoja wywodzą się z Mazowsza (ziemia płocka) skąd na początku XV wieku przenieśli się do ziemi łomżyńskiej i Podlasie, jak podają źródła historyczne(A. Jabłonowski; Zygmunt Gloger i J. Wiśniewski) oraz Herbarze.
Gniazdem Rodowym są Miodusy (Miodusze) miejscowość położona nad rzeczką Mały Brok, kilka kilometrów od Świecka (dawny gród kasztelański), w ziemi łomżyńskiej. Tereny te przez historyków zwane pograniczem, gdyż ścierały się tu wpływy Polski, Rusi i Litwy, przez sąsiadów zwane Podlasze (Podlasie) tzn. ziemie pod Lachami.
Za założyciela Miodus (Mioduszy) oraz protoplastę rodu uważny jest Piotr, wzmiankowany w dokumencie w 1486 r., którego synowie Wiktor, Maciej, Stanisław, Piotr i Stefan byli założycielami kościoła w Jabłonce (Jablona Minor) w 1493 r. oraz parafii którą wyposażyli w dwie włóki ziemi, (zachował się Akt erekcyjny - Arch. Główne Akt Dawnych).
Mioduszewscy należeli do drobnej szlachty, posiadali kilka wiosek i kilkudziesięciu poddanych. Już w XVI wieku rodzina była licznie rozrodzona. W XVII wieku następuje rozdrobnienie rodzinnych folwarków.
W okresie rozbiorów, a szczególnie po Powstaniu Styczniowym, wskutek represji następuje dalsze zubożenie wielu rodzin.
Podczas wypraw wojennych niektórzy członkowie rodu otrzymują za zasługi wojenne nadania na kresach wschodnich Wołyń, Podole na Litwie a nawet w Inflantach. Przykładem tego jest odezwa Komitetu budowy kościoła w Mioduszy pod Haliczem, zaczynająca się od słów wyrażających patriotyzm - “Z Mazowsza się wywodzimy za Zygmuntów osadzono nas nad Dniestrem, kazano nam stać na szlaku tatarskim, być gotowym na wici orężne..."(Zbiory ks. J. Fijałka B. PAN Kraków 5889 pag.)
Obecnie istnieje w Polsce osiem wiosek zaścianków szlacheckich gdzie w nazwie miejscowości pierwsza część to Miodusy (daw. Miodusze), ale po siedzibach Mioduszewskich na dawnych Kresach wschodnich praktycznie nie ma śladów.
Miodusza nad Dniestrem została zniszczona w czasie najazdów tatarsko-tureckich,
a Mioduszów na Wołyniu w czasie walk z UPA - 1943 r., Mioduszewo koło Drawska (Drahim) wielki posowiecki poligon wojskowy. Jedyny materialny ślad na dawnych kresach wschodnich, który odnalazłem to tablica memorialna z 1806 r. w katedrze w Łucku poświęcona pamięci ks. Ignacego Mioduszewskiego prof. seminarium duchownego (zastępca biskupa Łuckiego - Archidiakon Katedralny).
Mioduszewscy nie piastowali wysokich urzędów dawnej Rzeczpospolitej, ale oni również tworzyli historię broniąc granic, zagospodarowując pustkowia, fundując świątynie czy zajmując się nauką kulturą i sztuką, jak również biorąc czynny udział w sejmikach i piastując różne funkcje w urzędach ziemskich i grodzkich. Brali czynny udział w Sejmach Elekcyjnych jako Elektorzy. W 1669 r. Elekcje króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego podpisali Paweł Mioduszewski z woj. lubelskiego i Walenty Mioduszewski z ziemi drohickiej. A elekcje króla Stanisława Leszczyńskiego w 1733r podpisało aż 11 Elektorów noszących nazwisko Mioduszewski. Dziewięciu z województwa podlaskiego i po 1 z województwa mazowieckiego (Karol) i z województwa ruskiego (Tomasz). Również elekcje ostatniego króla Polski Stanisława Augusta Poniatowskiego podpisali jako Elektorzy woj. podlaskiego Maciej i Tomasz Mioduszewscy z ziemi drohickiej i Wojciech Mioduszewski ziemi mielnickiej. Tomasz w 1782 r. został szambelanem. W nielicznych zachowanych dokumentach i literaturze historycznej zachowały się ślady świadczące o patriotyzmie i przywiązaniu do ziemi ojczystej. Kilka przykładów z przeszłości zanotowanych przez kronikarzy i historyków:
Mioduszewski - Rotmistrz Konfederacji Barskiej w 1768 r. w Kanionie na Ukrainie zebrał 300 ludzi i kazał im przysięgać na “Konfederację" - walczył ze zwolennikami Targowicy i wojskami rosyjskimi.
Maciej Mioduszewski - starosta Chmielnicki (1739 r.) Pułkownik pancerny Wojsk Koronnych (1749-1776) – (rękopisy dotyczące jego działalności znajdują się w BZN Ossolińskich we Wrocławiu).
Florian Mioduszewski ur. 1782 r. w Pustopole k. Żytomierza szwoleżer Gwardii, Kawaler Legii Honorowej odbył kampanię 1812-1815, przebywał z Napoleonem na Elbie następnie powrócił do Francji walczył do końca przy Cesarzu (Waterloo).
Andrzej Mioduszewski - kupiec i obywatel Warszawy w 1830 r. wyposażył regiment Powstańczy gen. Dembińskiego w umundurowanie, pochowany na Powązkach (Pomnik z 1833 r. został odnowiony przez Społeczny Komitet Powązek w 1977 r.). (KW. 3-24/26)
Kazimierz Mioduszewski (1800-1851) prawnik, działacz społeczny w Wlk. Księstwie Poznańskim, przyjaciel Karola Marcinkowskiego, współzałożyciel “Bazaru", Członek Rady Poznania, Działacz Ligi Polskiej w Kórniku.
Bolesław Mioduszewski (1887-1930) -- zasłużony lekarz Legionista major WP, Kawaler Virtuti Militari, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1918-1920 r., odznaczony trzykrotnie Krzyżem Walecznych.
Franciszek Mioduszewski (1884-1941) – legionista, major WP, odznaczony Krzyżem Niepodległości i Trzykrotnie Krzyżem Walecznych, wicewojewoda nowogrodzki, aresztowany w 1940 r. przez NKWD wraz z synem Stanisławem marynarzem Dywizjonu R. RKO, wywieziony na Syberię (zginął w 1941 r.)
Groby bezimienne Mioduszewskich znajdują się na Syberii (powstańcy 1830 i 1863 r.) w Katyniu, Miednoje i Charkowie (trzech oficerów Mioduszewskich Józef, Mieczysław, Jan - kapelan WP) zamordowani w 1940 r. Liczne groby powstańcze w Warszawie i w całej Polsce oraz na świecie m. in. Pod Monte Cassino (Kazimierz Mioduszewski) i Loreto we Włoszech (Zygmunt Mioduszewski).
Obecnie w Polsce i za granicą żyje ponad trzy tysiące osób noszących nazwisko Mioduszewski, wielu z nich nie wie o swoim szlacheckim pochodzeniu i nie zna wielowiekowej historii rodu.
W PRL w latach 1945 - 1956 nie było sprzyjających warunków do prowadzenia badań genealogicznych, w 1949 r. byłem aresztowany przez UB, a i później przyznanie się do korzeni szlacheckich było niewskazane, a nawet niebezpieczne. Badania rozpocząłem w latach osiemdziesiątych. W 1986 r. opracowałem pierwsze “drzewo genealogiczne" (500 lat RODU MIODUSZEWSKICH herbu Ostoja z linii Miodusze-Stok - ziemia łomżyńska), i w dalszym ciągu prowadzę badania związane z historią rodu. Korzystam w pierwszej kolejności z zachowanych:
ksiąg metrykalnych z XVII i XVIII w. (tzw. dutki),
dokumentów ASK Królestwa Polskiego (AGAD),
dokumentów Heroldi Królestwa Polskiego (AGAD),
literatury historycznej (A. Jabłonowski, Zyg. Gloger, Jerzy Wiśniewski),
herbarzy A. Boniecki i S. Uruski, J. Kapica Milewski,
Obecnie zajmuję się opracowywaniem dalszych linii, oraz pisaniem kroniki Rodu Mioduszewskich, równocześnie działam w Warszawskim Towarzystwie Genealogicznym. Wszystkich zainteresowanych zapraszam do współpracy, służę radą i pomocą oraz zebranymi dokumentami.
Warszawa, 28.05.2003 r.
Jan W. Mioduszewski
Adres:
Jan W. Mioduszewski
Świętojerska 4/10 mieszkania 26
00-236 Warszawa
tel. (022) 635-67-92
Drzewo Genealogiczne Rodu Mioduszewskich
Aby powiększyć należy kliknąć na zdjęciu
______
JAN SCHARMACH
janscharmach@wp.pl
1. Poszukuję informacji o Mariannie Wysockiej, ur. 1830, zm. 1868 w Warszawie. Od około 1857 r. była konkubiną Fryderyka Scharmacha,
z którym miała dwoje dzieci: Stanisława ur. 1859 i Helenę ur. 1861. Interesuje mnie ustalenie, kiedy żyli i kim byli rodzice Marianny Wysockiej oraz dane dotyczące jej rodzeństwa i dalszej rodziny.
2. Poszukuję jakichkolwiek informacji o Emilii Scharmach z d. Bałdowskiej lub o jej rodzinie. Przybliżone daty życia 1807 – 1872. Nie pochodziła z Warszawy. Istnieje domniemanie, że wyszła drugi raz za mąż za Kałczyńskiego.
3. Poszukuję informacji o potomstwie Beniamina Scharmacha, ur. 1776 w Labiawie (dziś Polessk w obwodzie kaliningradzkim), z zawodu sukiennika, zm. po r. 1838, żonatego z Charlottą Neumann. Interesuje mnie też data i miejsce śmierci Beniamina.
